Замалёўка з натуры
У адказ на дапамогу ці іншую якую добрую справу ў нас, як вядзецца, след аддзячыць памагатаму, а прасцей кажучы, добра яго пачаставаць. І, вядома ж, не хлебам з квасам…
Неяк адзін надзвычай добрай душы чалавек, назавём яго Іванам, дапамог суседу Васілю пераараць агарод на зіму. Не за грошы стараўся, а так, задарма, па-суседску. І як ні адмаўляўся, Васіль усё ж зацёг небараку ў хату. Суседава жонка жвава завіхалася каля шчодра накрытага ў гасцінай стала, на якім ужо дымілася бульба, сярод апетытна падсмажаных кавалачкаў сала шкварчала яешня, чаплялі вока згаладнелага зранку аратага квашаная капустка, талеркі з пальцам пханымі каўбасамі, селядцамі, нейкімі салатамі… “Нібы на вяселле прыгатаваліся, паважаюць”, — не без задавальнення падумаў Іван, заўважыўшы між апетытнымі пачастункамі прыгожую бутэльку з дарагой наліўкай, і прыветна ўсміхнуўся гаспадыні.
— А, Іванка, праходзь, — не менш прыязна заўсміхалася ў адказ чырвонашчокая Марыся. — Ну што ты, Васіль, у парозе чалавека трымаеш? Стаміўся ж відаць, напрацаваў апетыт. Ідзіце, хлопчыкі, вось сюды, на кухню, я вам тут накрыла.
Іван разгублена перавёў позірк туды, куды так ветліва запрашала яго гаспадыня, і ледзь не папярхнуўся ад нечаканасці: на невялічкім століку, каля якога сіратліва прытуліліся два крывенькія табурэты, стаяла бутэлька самагонкі-сівухі, побач — некалькі лустачак хлеба і дзве талеркі — з сырым салам і агуркамі.
— Не стойце, праходзьце, — ледзьве не ў плечы штурхала мужчын гаспадыня. — Не перашкаджайце мне тут, а то госці вось-вось на парог, а ў мяне яшчэ і стол як след не накрыты.
Доўга ў гасцях Іван не затрымаўся — кавалак у горла не лез, не тое што падазроная сівуха, якую, не падымаючы на суседа вочы, разбулькаў па шклянках Васіль. Так яго за дапамогу яшчэ ніхто не частаваў…
Вольга КАЛЯДЗЕНКА.
