Гэты сэнс быў укладзены нашымі продкамі ў слова, якога не знойдзеш больш ні ў адной іншай мове, якое і гучыць неяк асабліва мякка, лагодна, сапраўды па-свойску, па-беларуску — знічка. Вось яна, зорачка-знічка загарэлася, зазіхацела ў начным летнім небе яркім ліхтарыкам, бліскучым брыльянтам, каб ужо ў наступнае імгненне імкліва скаціцца ўніз і тут жа згаснуць. Часцей за ўсё іх заўважае маладосць з яе закаханасцю, лірычнасцю, рамантычнасцю. Гэта ж ёй не спіцца — так хораша гуляецца ноччу, пад заварожваючым ззяннем зоркападу. І менавіта ў яе такі ж зіхоткі і такі ж кароткі век…